Precedensowy wyrok TSUE w sprawie WIBOR-u (C-471/24)

Zespół Romanowski i Wspólnicy w składzie prof. dr hab. Michał Romanowski, Piotr Haiduk, Aleksandra Cyniak, wspólnie z kancelarią CMS Poland w składzie adw. Anna Cudna-Wagner, Bartosz Miąskiewicz i Monika Wojdyńska, reprezentował PKO Bank Polski w precedensowej sprawie przed TSUE dot. WIBOR.

Co stwierdził Trybunał?

• Sądy mogą badać klauzule oprocentowania oparte na WIBOR.
• Upadł główny argument przeciwko WIBOR tzn. obowiązek informowania konsumenta o metodologii ustalania WIBOR. TSUE wprost wskazał, że banki nie mają takiego obowiązku. Banki muszą wykonać obowiązki informacyjne wynikające z przepisów prawa.
• Co więcej, nawet gdyby banki nie wykonały obowiązków informacyjnych (co trzeba zbadać w indywidualnej sprawie), to nie oznacza automatycznie, że klauzula jest abuzywna — ocena uczciwości wymaga m.in. porównania oprocentowania kredytu z warunkami rynkowymi oraz stopą odsetek ustawowych.

Co to oznacza dla spraw WIBOR? Jeżeli bank spełnił obowiązki informacyjne, to nie ma podstaw do kwestionowania ważności umowy. Dopiero ewentualne braki w dokumentacji otwierają możliwość oceny, czy klauzula była uczciwa. Tu z kolei kluczowe znaczenie ma porównanie oprocentowania umownego z warunkami rynkowymi dla podobnych kredytów.

Kluczowy wniosek: Nie ma „systemowej wady” umów WIBOR porównywalnej do sporów CHF.